از پس بوسه های بی امان

     چه برای دلنگرانی می ماند

       معشوقی که لبانت سجده ی صریح رنج است؟

         و دستهایت...

         تا تو را به خلوت آنان تعفنی نفریبد!

                هر روز

                   روسریی تازه را به آب می دهد

   به دلی که هیچ عشق نمی داند

                 می بوسمت...

           پیش از آنکه لبانِ مردی، کبودت سازد.

   پستان هایت شیره ی جان آدمی ست

       از دست بر نمی آید

                مرا طوافی ناب آرزوست.

 

 

 

 

سهم ساده صبوری دوشنبه 28 اردیبهشت1388 23:47 الهام | |