فصل پنجم

تحلیل می روم

elhamtarin — Wed, 28 Oct 2009 04:07:18 GMT

چه مشتاقم

چهره ی تو را

پیش از نسیم ، دست نخورده بیابم و

گذشته از همیشه

نوازشت کنم

هوا که دم کرد

من هم می روم

سایه ی آن بید بلند

دستهایم را غسل می دهم ....

می خواهم

اولین سیگار را

         وسط جهان

در سرمایی که نمی وزد

در پناه یقه ی پالتو تو بگیرانم

از پس بوسه های بی امان

چه برای دلنگرانی می ماند؟

معشوقی که لبانت سجده ی صریح رنج است

و دستهایت...

هر روز

روسری یی تازه را آب می دهد

         به دلی که هیچ ، عشق نمی داند

هر بار می گفتی

       می بوسمت

          -پیش از آنکه لبان مردی کبودت سازد-

پستان هایت ، شیره ی جان آدمی ست

از دست بر نمی آید ....

مرا طوافی ناب آرزوست .

_{- بیاد آر ... رنج مرا...شادی های بلعیده مرا...از قلب یک مرگ تا مرگ یک قلب ...از تو سخن می گویم}

_-ب_{ه زلیخا و حس حماقت غالبش هنگام گیرانیدن سیگار بچه ها}

_{-به عزم عزیمت}

هزار نیاز بی پناه

elhamtarin — Tue, 06 Oct 2009 08:10:18 GMT

خواهش های صبور روحم
همنوایی
دستانی را می طلبد
که نوازش را بر دار دیده گانم
صلیبی بیاویزد
و برای خاطرات زاده نشده تصمیم بگیرد
...
دلم
در این شهر آشوب
جانی را گم کرده که سخت دوستش می داشت
جانی که نپرسید
هیچ رازی از من
و نبوسیدمش هرگز
...
آخ دلم
در حلقوم من
در عمیق جان من
چیزی چنان
نیازی سر به مهر
و بی پناه
سخت نفس می کشد
و زیست نمی داند
...
شهر
ذهن ِ دریده تمام خاطراتم را به باد دروغی دلاویز گرفته و
نامردانش از هر چه آینه ست در گریزند
درمان، در اینان نیست
و خواهش های صبور جان من
جنون افسانه ی تلخ است
که تکرارش را هم نیافریده اند
...
مرا خدایی باید!

دلم
هیچ دستی نوازشش را بی جهت نثار جانی...
و هر دیواری که پناه نمی شود؟
این تن، وطن نمی شود
دریغم باد
و دریغش باد
در حلقوم من
هزار نیاز سر به مهر می ماند.

_{پ ن : بطرز عجیبی هنوز زنده ام}
_{وڵاتی مه‌رگه‌ ئێره‌ گۆڕی عه‌شقه‌ برۆم چاکه‌و له‌ خۆم ده‌فعی خه‌ته‌ر که‌م}
_{اگر چه هیچ چیز فرقی ندارد برایم دیگر، اما به پیشنهاد کاوه}_{از این پش عنوان شعر ها را هم می نویسم}

28

elhamtarin — Sun, 27 Sep 2009 19:14:18 GMT

فصل به فصل این سال

قصه ی ناکامی های زنی بود

که خدا را

سر یک فنجان

قهوه ی بی شیر و شکر

باخته بود

^{زنده گی فاجعه یی شریف بیش
نیست}^{22 خرداد86}

نماز می برم شعله را

تنها از چشم های تو می توان

سراغ دستان لرزان مرا گرفت

تو با آن ذهن دریده و

سینه هایت در التهاب روشنی

نگاه به هجوم آتش دوخته اید

...

هنوز هم تعارف اول سهم رختخواب می شود

و من ، بی خواب

پر تضرع

به راه می نگرم

به مسیر مرگ

همان راهی که

ایلیاتی ترین قلب قرن را

از سروده های من ربود!

به نور

به روشنی

به شیهه ی مادیانی که

دخترک جسور را گم کرد

حالا به سینه ی من

سردسیر پایان می یابد.

27

elhamtarin — Tue, 22 Sep 2009 19:13:18 GMT

نوشتم که تنم ...بستر هزار بی خوابی و

جانم جنون ...عاطفه یی

که ترانه یی به ترس
                       می زاید آزادی را !!

من با این باکره گی
                  کجا باردار تو شوم

که زیر سایه ی " مردی " نباشم .

اینک عوامانه می فریبم

از شدت گزیدگی تاولِ لبانم را

    حتی به دوست داشتن ات

                       نمی اندیشم

که خون خاطره یی خاکی ست
               و خیابان
                  بی عبور هرم نفسی
                                 سایه به دوش
                                            تبر به دل
                                                 تن تکیده

مرگ ،نام ها را
               چنان کلیدی
         بر آستان درهای نیمه باز می آویزد

و شب
       دشنه به دل
               از آن سوی بستر

                      مرا

                               به خواب می کُشد .

... پاییز مبارک بادم
... سارا رفت

26

elhamtarin — Wed, 09 Sep 2009 19:26:18 GMT

تنم
بستر هزار بی خوابی ست
               وگل های پیرهنم
                         پیامبران هم آغوشی های ناشکیبا
هنوز
وسعت ایمانم
        بیشتر از دانه های تسبیح توست
رجعتی اگر باشد
پایان اندیشه ی صد فریب است
فرار از حریم تبانی ها...
خوب ترِ من

وقتی نوشتن نمی توانم

سراغ اعجاز اسفند ها می روم و
دود می کنم
               تمام تردیدهایم را
گسیختگی جانم جنون عاطفه یی ست
که به مرگ هم تعظیم نمی کند
حالا هی سجاده پهن کن و
وضویت را سالم نگهدار تا در خانه ی خدا
نترس
تنم را
در آغوش هیچ یک از این مردان
به خواب نبرده ام
                 و
                  نمی برم
که چنان آختگی کاردی
        تیغ می کشد
            نفس هایشان

مرا با
خودم و
خدای زنده ام
تنهای بگذار
اقلیم ما
سجده گاه انسان به انسان نیست
من می زیم و
او
سجده می برد
تمامت زنانگی ام را.

پ ن :
_{1-پیش ازاین تمام آنچه که اینجا نوشته بودم سروده های یکی دوسال پیش بوداما این یکی آخرین سروده ی همین شهریور است}
_{2-دوست دارم تا قبل 20 همین ماه برای میلاد یگانه انسان قلبم شعری بنویسم که تاکنون نتوانسته ام}

25

elhamtarin — Wed, 02 Sep 2009 18:05:18 GMT

واژگان واژگون

کجا تصویر مرتعش قلب مرا باز می سازید

در مقام کدام اسطوره

حجم می بخشید

توهُم نگاه عاصی مرا؟

پناه بر بی دلیلی این روزها

پوشش نحیف درد را در کدامین

فصل می زدایید از تن ِ

الفاظ مشکوک و ملتهب ِ دفتر من؟

لجاجت عطوفت هستی را

به کجای راه می برید

که هر آنچه دیدنی ست

ثبت می گردد بر بستر خواهش ها ی صبور!

باز فضا فریادی می طلبد

به کجا بشتابد

نوای مرغ سحر این سالها؟

واژگان واژگون

پستوی خانه خود انگار

ساکن سرزمین غربت ماست

و ما چه بی گناه آغشته می شویم

به شکنجه ی وحشت

به تلافی کدام جنایت

مصلوب لیوان های قهوه ایی شده ام

که برای رهایی اش باید

به دار بیاویزم شلاق جلاد زمان را

واژه های کوبنده و

                    اهریمن های عاصی

در گسیختگی من و

                        گشایش پنجره چه نقطه ی عطفی ست

که تبعید طاعت ما را

بر نمی تابد از یک ارتباط

یه آفرینش عشق شکی ست

_ شاید _

که از تکرار حروف محجوب الفبا

ترک بر می دارد

                 لبان قلم

و به ناگاه

         به ناگهانی مقدس

       می بوسد باکره گی کاغذ را

                                25/2/87

پ ن : گریز من از تو چه بی جهت است

24

elhamtarin — Sun, 30 Aug 2009 06:51:18 GMT

قدرت شب از موعظه ی زمان هم

سیر نمی شود

فرا سوی دهشت تنهایی های مردی

عشق همخوابه یی ست شریف

در تکاپوی ساعت زنگی خانه

دیواری ست

به بلندای ساق کفشی کهنه

و در التهاب ،

بامداد را خاطر ه ی کدام آزار

به عمیق تیره ی ِ تن تو می بَرد؟

که خون رگان من

جریان دستهایت را از جنون ِ ثانیه ها می ستاند

قلبی برای گریز نیست

گر آوایی از نیمه شبِ بی تویی

باقی مانده باشد

سرو ده های سنگی من

راه به جایی نمی برند از

تنوره ی آفتاب دیدگانت

کم نیست!

آیدای ِ شعر من شاید

مرده یی باشد چون زنده گی

رنگی برای زردیِ بختی که سپید ماند

و ترسی

که کوچه را تمام کرد

- شهر من این بار از هجوم هرزه ی ِ

بی خاطره گی آزار می شود

شکنجه یی شریف

شبیه دل دل کردن های من

باز هم جای خالیت را

خالی می گذارد و من

سال ها را چون آینه ی خانه

خواب می کنم

تا که شبانه ام

کفر بخشی

به قطره اشکی که

خدا نریخت!

پ ن : این چند شعر آخری که هریک به نوعی سراغ خدا می روند دچار جریانی واحد نیستند
حلول متفاوتی دارند.

عقاب (دکتر پرویز خانلری )

elhamtarin — Thu, 27 Aug 2009 06:54:18 GMT

گشت غمناك دل و جان عقاب

چو ازو دور شد ايام شباب

ديد كش دور به انجام رسيد

آفتابش به لب بام رسيد

بايد از هستي دل بر گيرد

ره سوي كشور ديگر گيرد

خواست تا چاره ي نا چار كند

دارويي جويد و در كار كند

صبحگاهي ز پي چاره ي كار

گشت برباد سبك سير سوار

گله كاهنگ چرا داشت به دشت

ناگه ا ز وحشت پر و لوله گشت

وان شبان ، بيم زده ، دل نگران

شد پي بره ي نوزاد دوان

كبك ، در دامن خار ي آويخت

مار پيچيد و به سوراخ گريخت

آهو استاد و نگه كرد و رميد

دشت را خط غباري بكشيد

ليك صياد سر ديگر داشت

صيد را فارغ و آزاد گذاشت

چاره ي مرگ ، نه كاريست حقير

زنده را فارغ و آزاد گذاشت

صيد هر روزه به چنگ آمد زود

مگر آن روز كه صياد نبود

آشيان داشت بر آن دامن دشت

زاغكي زشت و بد اندام و پلشت

سنگ ها از كف طفلان خورده

جان ز صد گونه بلا در برده

سا ل ها زيسته افزون ز شمار

شكم آكنده ز گند و مردار

بر سر شاخ ورا ديد عقاب

ز آسمان سوي زمين شد به شتاب

گفت كه : ‹‹ اي ديده ز ما بس بيداد

با تو امروز مرا كار افتاد

مشكلي دارم اگر بگشايي

بكنم آن چه تو مي فرمايي ››

گفت : ‹‹ ما بنده ي در گاه توييم

تا كه هستيم هوا خواه تو ييم

بنده آماده بود ، فرمان چيست ؟

جان به راه تو سپارم ، جان چيست ؟

دل ، چو در خدمت تو شاد كنم

ننگم آيد كه ز جان ياد كنم ››

اين همه گفت ولي با دل خويش

گفت و گويي دگر آورد به پيش

كاين ستمكار قوي پنجه ، كنون

از نياز است چنين زار و زبون

ليك ناگه چو غضبناك شود

زو حساب من و جان پاك شود

دوستي را چو نباشد بنياد

حزم را بايد از دست نداد

در دل خويش چو اين راي گزيد

پر زد و دور ترك جاي گزيد

زار و افسرده چنين گفت عقاب

كه :‹‹ مرا عمر ، حبابي است بر آب

راست است اين كه مرا تيز پر است

ليك پرواز زمان تيز تر است

من گذشتم به شتاب از در و دشت

به شتاب ايام از من بگذشت

گر چه از عمر ،‌دل سيري نيست

مرگ مي آيد و تدبيري نيست

من و اين شه پر و اين شوكت و جاه

عمرم از چيست بدين حد كوتاه؟

تو بدين قامت و بال ناساز

به چه فن يافته اي عمر دراز ؟

پدرم نيز به تو دست نيافت

تا به منزلگه جاويد شتافت

ليك هنگام دم باز پسين

چون تو بر شاخ شدي جايگزين

از سر حسرت بامن فرمود

كاين همان زاغ پليد است كه بود

عمر من نيز به يغما رفته است

يك گل از صد گل تو نشكفته است

چيست سرمايه ي اين عمر دراز ؟

رازي اين جاست،تو بگشا اين راز››

زاغ گفت : ‹‹ ار تو در اين تدبيري

عهد كن تا سخنم بپذيري

عمرتان گر كه پذيرد كم و كاست

دگري را چه گنه ؟ كاين ز شماست

ز آسمان هيچ نياييد فرود

آخر از اين همه پرواز چه سود ؟

پدر من كه پس از سيصد و اند

كان اندرز بد و دانش و پند

بارها گفت كه برچرخ اثير

بادها راست فراوان تاثير

بادها كز زبر خاك و زند

تن و جان را نرسانند گزند

هر چه ا ز خاك ، شوي بالاتر

باد را بيش گزندست و ضرر

تا بدانجا كه بر اوج افلاك

آيت مرگ بود ، پيك هلاك

ما از آن ، سال بسي يافته ايم

كز بلندي ،‌رخ برتافته ايم

زاغ را ميل كند دل به نشيب

عمر بسيارش ار گشته نصيب

ديگر اين خاصيت مردار است

عمر مردار خوران بسيار است

گند و مردار بهين درمان ست

چاره ي رنج تو زان آسان ست

خيز و زين بيش ،‌ره چرخ مپوي

طعمه ي خويش بر افلاك مجوي

ناودان ، جايگهي سخت نكوست

به از آن كنج حياط و لب جوست

من كه صد نكته ي نيكو دانم

راه هر برزن و هر كو دانم

خانه ، اندر پس باغي دارم

وندر آن گوشه سراغي دارم

خوان گسترده الواني هست

خوردني هاي فراواني هست ››

****

آن چه ز آن زاغ چنين داد سراغ

گندزاري بود اندر پس باغ

بوي بد ، رفته ا زآن ، تا ره دور

معدن پشه ، مقام زنبور

نفرتش گشته بلاي دل و جان

سوزش و كوري دو ديده از آن

آن دو همراه رسيدند از راه

زاغ بر سفره ي خود كرد نگاه

گفت : ‹‹ خواني كه چنين الوان ست

لايق محضر اين مهمان ست

مي كنم شكر كه درويش نيم

خجل از ما حضر خويش نيم ››

گفت و بشنود و بخورد از آن گند

تا بياموزد از او مهمان پند

****

عمر در اوج فلك بر ده به سر

دم زده در نفس باد سحر

ابر را ديده به زير پر خويش

حيوان را همه فرمانبر خويش

بارها آمده شادان ز سفر

به رهش بسته فلك طاق ظفر

سينه ي كبك و تذرو و تيهو

تازه و گرم شده طعمه ي او

اينك افتاده بر اين لاشه و گند

بايد از زاغ بياموزد پند

بوي گندش دل و جان تافته بود

حال بيماري دق يافته بود

دلش از نفرت و بيزاري ، ريش

گيج شد ، بست دمي ديده ي خويش

يادش آمد كه بر آن اوج سپهر

هست پيروزي و زيبايي و مهر

فر و آزادي و فتح و ظفرست

نفس خرم باد سحرست

ديده بگشود به هر سو نگريست

ديد گردش اثري زين ها نيست

آن چه بود از همه سو خواري بود

وحشت و نفرب و بيزاري بود

بال بر هم زد و بر جست ا زجا

گفت : كه ‹‹ اي يار ببخشاي مرا

سال ها باش و بدين عيش بناز

تو و مردار تو و عمر دراز

من نيم در خور اين مهماني

گند و مردار تو را ارزاني

گر در اوج فلكم بايد مرد

عمر در گند به سر نتوان برد ››

****

شهپر شاه هوا ، اوج گرفت

زاغ را ديده بر او مانده شگفت

سوي بالا شد و بالاتر شد

راست با مهر فلك ، همسر شد

لحظه‎يي چند بر اين لوح كبود

نقطه ‎يي بود و سپس هيچ نبود

پ ن : همین شعر را نویسنده،محقق ، مترجم و شاعر بلند پایه ی کُرد عبدالرحمان شرفکندی ( مامۆستا هه‌ژار ) تحت عنوان " هه‌لۆ هه‌ر به‌رزه‌ " به زبان کوردی نوشته اند.

23

elhamtarin — Sun, 23 Aug 2009 19:34:18 GMT

بر طهارت واژه ها شکی ست

از تیغ مهتاب

تا سجده صبح گاهان عابدی

بر سنگی نتراشیده

چکه چکه

فصل به نامردی می گراید

از نفس های سرد منتظر

بر درگاه کبود خداوندگارش

اینک محراب آدمی

ـ خلئی ست ـ

در نگاهی رو به احتضار عشق

صبحانه های یخ زده ی مرداد

از ردیف حلا های سفره

در گذر

نتی شاید

هنگامه ی سرودن است !

22

elhamtarin — Sun, 16 Aug 2009 20:55:20 GMT

خدای من آشنا ست در این حوالی

آیه آیه گریه می داند

نه از چارچوب پیامبرش می گریزد و نه

تاب بنفشه ها را

بی ایمان می کند

خدای من آشنا ست

بسان زنی که

خدا را به بوسه یی بر لبانش می خواند

از عصیان مذهب می گریزد

و حی نمی خواهد

به شعری بر پیشانی اش

راه را دانسته گم می کند

و دستهایش

معجزه نمی دانند

چرا که الفبای شعر های ِ ناسروده است

خدای من آشنا ست

دلیلی ندارد....

تو عاشق باشی

و من...